Technika
Indywidualny styl malarski Matejki ujawniać zaczął się w połowie lat sześćdziesiątych wieku dziewiętnastego. Jego geneza to przede wszystkim fascynacja gotyckim rzeźbiarstwem Wita Stwosza, a oprócz tego także włoskim malarstwem późnego renesansu. W miarę upływu lat coraz większą wagę przywiązywał on do starannego oraz prawidłowego kończenia swoich prac, tak aby móc nadać im jak największą trwałość. Oprócz tego także inaczej niż w młodości nakładał on farbę. Wcześniejszej czynił to wręcz oszczędnie, bardzo cienkimi warstwami. W latach dojrzałości artystycznej natomiast grubo i nie szczędząc farb. Końcowy etap tworzenia dzieła to tak zwany laserunek, który nakładany był jeszcze na morką i nie do końca wyschniętą farbę, co miało na celu umożliwienie związania się ze sobą farb i zredukowanie ich niszczenia podczas konserwacji oraz następnie kolejnych lat wystawiania obrazu. Charakterystyczną cechą malarstwa Matejki była także filmowość w ujmowaniu przedstawianych przez niego scen. Obrazy wyglądają tak jakby były kadrowane, specjalnie spiętrzone i przepełnione dynamizmem. Malarz jest tutaj wyróżniony przede wszystkim poprzez tłumne i wielopostaciowe sceny, gdzie ludzie zachodzą na siebie i tworzą wręcz spójną jednak posiadająca charakterystyczne elementy masę. Matejko przykładał także bardzo dużą uwagę do precyzji konturu i drobiazgowego opracowania każdego, nawet najmniejszego szczegółu.