Młodość
Jan Matejko był synem Czecha wywodzącego się z chłopskiej rodziny. Przybył on do Galicji jako guwerner i jednocześnie nauczyciel muzyki, w końcu przeniósł się do Krakowa gdzie poznał matkę artysty wywodzącą się z bogatej rodziny mieszczańskiej. Jan przyszedł na świat jako dziewiąte z jedenastu dzieci, które posiadali Matejkowie. W wieku siedmiu lat niestety umiera matka artysty i jego wychowaniem zajęła się siostra zmarłej. Śmierć matki posiada bardzo głęboki wpływ na rozwój oraz dalsze dzieciństwo i osobowość chłopca. Jego dzieciństwo obfite było w różnorakie lęki oraz jednocześnie przykrości, opieka nad nim sprawowana nie była także przesadnie staranna. Ojciec po śmierci żony całkowicie przestał okazywać swoim dzieciom uczucia, stał się bardzo surowy i jednocześnie nie akceptował artystycznych pasji swego syna. Powstałe w takich okolicznościach kompleksy powodowały pogłębianie się negatywnych doświadczeń. Dodatkowo Matejko posiadał liczne problemy z nauką. Wszystko zmienia się jednak w 1858 kiedy udaje mu się otrzymać stypendium na studia w Monachium, gdzie styka się między innymi z dziełami najwybitniejszych malarzy okresu współczesnego jak i dawnego. Od rozpoczęcia studiów jego dzieło zmienia się diametralnie, może skupić się całkowicie na malowaniu, powstawać zaczynają jedne z pierwszych jego najwybitniejszych dzieł, między innymi Stańczyk, który powstał kiedy malarz miał zaledwie dwadzieścia cztery lata. Dwa lata później udało mu się odnieść ogromny sukces dzięki obrazowi Kazanie Skargi. Cały dochód z jego namalowania przeznaczył na sieroty oraz cele dobroczynne.